Vorige dinsdag had ik mijn eerste afspraak met de reumatoloog. Bloedwaarden bekeken, vragen gesteld, voeten en handen bekeken en betast. Na een verwijsbriefje naar de dienst bloedafname en RX mocht ik weer naar huis met een nieuwe afspraak vorige vrijdag.
De bloedwaarden en RX toonden weinig onregelmatigheden, maar een echo wees uit dat er vooral aan de gewrichten van de voeten veel ontstekingsvocht zat, aan de handen in mindere mate. Diagnose: reuma en tekenen genoeg om de medicatie te starten. Wel in een beginstadium, gelukkig... Ik mocht terug naar huis met een resem voorschriftjes + een heus schema. Wat ik had afgedaan als: 'dat gaan we hier es snel aanpakken', werd al vlug: 'miljaar, moet al dat vergif in mijn lijf en komt dit nog wel goed ??'
De arts verbood het lopen niet expliciet (heb daar uit ongerustheid ook niet naar gevist), maar ik zou het toch maar best heel rustig aanpakken zodat de medicijnen hun werk kunnen doen, fietsen zou beter zijn om mijn conditie te onderhouden... De reumaverpleegster zei me dat ik het vanzelf wel ging merken als het lopen niet (meer) lukt. Niet overdrijven, rustig aan blijven bewegen.
De eerste 8 à 10 weken moet ik 's avonds cortisone innemen. Bij reuma krijg je chronisch ontstekingen op je gewrichten en die krijg je vooral 's nachts als je rust.  De cortisone stopt de ontstekingen en neemt de pijn weg. Maar tot de basismedicatie zijn werk doet neemt de cortisone de klachten alvast weg.
Eénmaal per week, op een vaste dag,  moet ik een hoge dosis ledertrexate innemen, met de dag erop foliumzuur om nevenwerkingen te voorkomen. En daarnaast nog dagelijks een op te bouwen dosis salazopyrine. Die twee vormen de basismedicatie die ik zeker al jaren zal moeten nemen. Voorlopig moet ik ook nog om de drie à vier weken bloed laten prikken om te kijken of er geen leverschade of drastische daling van de witte bloedcellen merkbaar is. In dat geval wordt overgeschakeld naar andere medicijnen.

En net op de dagen dat de medicatie wordt gestart werd er 'testgelopen' met de Rode Lopers en stonden we met twee teams van vier klaar om de eerste testloop van 68km aan te vatten (elk teamlid liep 17km. De rest van de teams zit volop hun marathontraining en dus topfit! Ik vormde een team met Dirk die zonder klagen mijn tempo wilde lopen. De platte stukken werd zonder veel moeite de 12/u gehaald, maar het parcours van Roeselare naar Kortrijk zat vol hellende stukken en verraderlijke vals-platjes dus redelijk zwaar :-) Bij aankomst 's nachts was ik heel content: de pijnstiller had zijn werk gedaan en had geen last gehad van tegenspartelende gewrichten. 
Na een heel korte nacht waarin ik ettelijke keren wakker ben geworden stonden we om 8u weer paraat om het tweede gedeelte te beginnen met een ingekort parcours. Met drie teams deze keer, maar elk weer 17km 'intervallen' lopen.
De medicatie werd vrijdagnacht gestart met cortisone + mijn basismedicatie 's morgens. Deze etappe werd Marnix mijn metgezel en ik moest regelmatig de rol lossen. Ik haalde amper een gemiddelde van 5:17 per kilometer en het voelde aan alsof mijn hele lijf niet vooruit wilde. 
's Middags na aankomst en een smakelijke pasta voelde ik me ineens in elkaar zakken. Moe ! Zo verschrikkelijk moe. Thuisgekomen werd amper meer gedaan dan geslapen, gerust, en geslapen. 
Vanmorgen voelde ik me gelukkig weer helemaal opgefrist én ik kon zonder pijn of stijfheid naar 't werk toe stappen, zelfs al met een beetje meer tempo dan de voorbije weken, dus hoop ik dat die vermoeidheid een samenloop van factoren zal zijn geweest en dat het nu alleen nog maar kan beter worden :-)

Het trainen zelf ga ik rustig aanpakken. Ik heb een nieuw schema gekregen van Tiny en ga proberen om het zo goed mogelijk te volgen, maar op eigen gevoel en niet forceren.
Er staan ook nog enkele (korte) wedstrijdjes op het programma voor april, maar pieken zal nog niet voor de eerste maanden zijn. Ik hoop alleen dat de huidige medicatie aanslaat en dat ik zonder al te veel problemen zal kunnen verder trainen tot aan de roparun. Keep fingers crossed ! :-)

Tweede wedstrijd van het jaar, en 't liep letterlijk niet zo soepel als de vorige. Samen met Nico gestart aan de langste afstand in de mooie Blaarmeersen. Heel mooi parcours, wel met ongeveer anderhalve km finse piste wat het geheel toch wel lastig maakte. Enkele toeren rond de atletiekpiste opgewarmd en op gang gefloten om half 11 bij frisse temperaturen. De eerste ronde ging ok, niet super, maar ok. Niet al te veel last van lichamelijke ongemakken. Was het de koude of was het eerder mentaal maar ik voelde me 'verstijven' en hoe meer ik ermee bezig was, hoe meer ik begon te balen. Vingers zwelden op, ik had het gevoel dat mijn benen niet meer vooruit wilden, het stuk finse piste werd pijnlijk. Tja. Het was allicht niet zo'n goed idee om er een wedstrijd van te maken, en al zeker niet om er meteen 15km uit te persen maar ik dacht bij mezelf: het 'ongemak' dat ik de laatste weken ervaar heeft geen invloed op mijn lopen. Verkeerd gedacht...  Eindtijd: 1:18.28.
Het ongemak. Sedert half februari, toen ik na bijna twee weken inactiviteit terug actief begon te worden kreeg ik 's morgens last van (vooral) handen en voeten. Ik dacht dat mijn lichaam nog moest 'roderen', het lopen werd weer opgedreven, maar of er nu gelopen werd of niet: 's morgens bij het opstaan kreeg ik last van pijnlijke voeten en stijve handen. Per ongeluk met mijn knokkels ergens licht tegen botsen is genoeg om me een halve meter omhoog te doen springen. Na ruim twee weken werd het niet beter, ik had de indruk dat het verergerde en ik voelde de bui al hangen. Op 't werk de dokter bezocht met mijn klachten en achtergrond en er werd bloed geprikt om te worden onderzocht.
Vorige dinsdag kende ik de reden van mijn ongemak: reuma. 
Ik zat helaas in de 'risicogroep' door mijn moeder en haar moeder: allebei ernstige reumapatiënten. Vrijdagavond nog even de eigen huisarts bezocht en zij kon alleen maar bevestigen en een verwijsbriefje meegeven voor een reumatoloog.
Maar ik kreeg wél goed nieuws op gebied van behandeling van reuma: in tegenstelling tot vroegere jaren bestaat er nu wel heel doeltreffende medicatie om het te onderdrukken. Normaal gezien zou ik na enkele weken helemaal geen last meer hebben. Alleen duurt het enkele weken tot iemand erop reageert, soms met een terugval, maar eens de pillen aanslaan worden je gewrichten zo goed als nieuw. 
Het lopen moet ik absoluut niet laten. Ik heb ook weinig last tijdens het lopen zelf (ik neem wel af en toe ibuprofen), enkel op een oneffen parcours zoals finse piste (takjes, steentjes) doen mijn voeten zeer
Maandag maak ik een afspraak, hopelijk moet ik daarvoor geen twee weken wachten anders begint de huisarts aan de kuur. Ik heb gelukkig nog even voor de roparun en tegen dan hoop ik dat ik weer helemaal de oude te zijn :-)

Het was van 23 september vorig jaar geleden dat ik nog eens een wedstrijd heb gelopen aan een redelijk tempo. Na oktober kwam een handvol halve marathons maar die werden allemaal als duurloop gelopen. Snelheid werd er alleen in training geoefend: wisselloopjes, versnellingen,...
Half februari plande ik mijn eerste 'snelle' wedstrijdje bij mijn oude club AC Deinze, maar een hardnekkige bronchitis met twee weken rust stak er een stokje voor. Ondertussen heb ik nog maar de laatste week weer het gevoel dat het beter begint te vlotten, maar echt goed vind ik mezelf nog helemaal niet.
Vandaag was voor mij een groot vraagteken. Samen met Katrien Rogiers ingeschreven voor de 10mijl Oostende-Brugge, allebei verschillende opdrachten. Katrien die ondertussen supergoed getraind is voor de marathon in Rotterdam moest aan 4:30 starten en kijken waar het schip strandde. Ik wou op een lange afstand eindelijk nog eens minstens 12km/u halen, verhoopte eindtijd: 1u20.
Het weer viel al tegen vandaag. Koud en winderig, en vlak na de start begon het te druppelen, overgaand naar kil regenweer. Ik kreeg gelukkig het gezelschap van Juan Vandenweghe die me de volledige afstand haasde. De eerste helft kon er nog antwoorden van meer dan één lettergreep van af. Na de drankpauze aan km 8 was het al veel minder. Een lange zucht en hoogstens een 'ja' (op de vaak terugkerende vraag: gaat het nog?) kon er niet meer af. De laatste vier km was het op de tanden bijten om het tempo aan te houden, En dankzij de motiverende woorden van Juan (ge zijt goed bezig Chris, we zullen het halen!) haalde ik het. Met een brede smile kwam ik over de meet in 1:18.53 (zelfgeklokt), 12,3 km/u of 4.53/km.
Zelfvertrouwen is hierbij weer een beetje terug, volgende wedstrijd wordt de 15km Blaarmeersenloop op 25 maart.

Ik maak het me deze keer makkelijk door twee recensies te plaatsen over het concert. Kasabian heeft er alvast een hevige fan bij :-)
artikel uit Het Nieuwsblad
artikel uit De Standaard

Foto door Shoot The Stage | Concert Photography by Bart Vander Sanden
Ik sta er half op rechts op de foto met blauw t-shirt.

Nog maar een goeie drie weken en het is weer zover. Onze Lenteloop in en rond het Dominiek Savio-domein in Gits wordt hopelijk een even groot succes als vorig jaar !
Online inschrijven kan nog tot 11 maart aan een spotprijs van €8 (kinderen tot 12 jaar €3). De dag zelf bedraagt het inschrijvingsgeld €10. Elke deelnemer krijgt na afloop een pakketje Rodenbach en kaas. Voor de drie eerste dames en heren uit diverse categorieën is een mooie prijs voorzien. 
De opbrengst van dit sportieve evenement gaat naar diverse lokale kankerverenigingen.
Inschrijven via http://www.overrodelopers.be/inschrijven.html.

Flyer met sponsors (buitenkant, binnenkant)

*rek-strek-gaap*
Blog is eindelijk ontwaakt uit een lange winterslaap. Niet dat er niet werd gelopen.
Eén van de highlights van januari was de trainingsmarathon Bergelen op 14 januari ter gelegenheid van de 42e en 192dagen-verjaardag van Veerle Beernaert waar ondanks de vrieskou een heleboel loopvrienden waren afgezakt om ofwel een marathon ofwel een aantal rondjes rond een prachtig domein te lopen.

Vanaf januari ben ik ook begonnen met één krachttraining per week in te lassen. Een goed uur fitness als afwisseling van de looproutine en het valt me heel erg mee. De eerste week was er toch wat spierpijn te bespeuren, maar na die eerste ‘inwijdingssessie’ bleef de stijfheid gelukkig achterwege.
Cijfertjes voor januari: 217km gelopen in 17 activiteiten + 3 keer krachttraining.

Aan het einde van mijn tweede vervolgschema werd ik helaas geveld door een hardnekkige ontsteking van de luchtwegen wat gepaard ging met een uitputtende hoest, lusteloosheid en weinig adem.  En dat net op het moment dat ik dacht dat ik precies toch ‘weer goed bezig’ was. Na bijna twee weken thuis uitzieken werden de loopschoenen terug aangetrokken voor anderhalve week schemaloos loopvertier.
Na twee korte testloopjes begon het lange werk opnieuw op zondag 12 februari waar ik met Renate en Nico een Aktiviawandeling liep in Sint-Denijs Zwevegem. Bij -8° werd gestart en na een goeie 20km waren we voldoende opgewarmd.
Afgelopen zondag riep Renate opnieuw enkele vrienden samen voor een loop’wandeling’ rond Kaster, Berchem en Kluisbergen.

Vanmiddag ben ik begonnen aan het derde vervolgschema (6weken)  van Tiny. Na inactiviteit en veel trage loopjes wordt er weer wat snelheid getraind. Eerste ‘wedstrijd’ wordt een looptraining met De Rode Lopers in Kortemark (20km). Tegen 4 maart hoop ik weer wat aan snelheid te hebben gewonnen voor de 10mijl Oostende-Brugge.

Blij dat het jaar voorbij is. Het eindejaarsfeestgewoel is niet aan mij besteed.
Kerst, nieuwjaar, het enige dat ik er leuk aan vind is dat we dan samen een
weekje verlof hebben. Met zo weinig mogelijk verplichtingen en doen wat we graag doen.
Het was voor mezelf een jaar met hoogtes en laagtes. Op sportief gebied hadden we niets te klagen. Vincent en ik bleven gezond en bleven blessurevrij. De Roparun was één van mijn persoonlijke hoogtepunten van het jaar en het fietsevenement La Marmotte was voor Vincent het doel waarvoor hij ettelijke uren op zijn fiets heeft gezeten. 

Mentaal is het een jaar geweest die erin heeft gehakt. Mijn vader die ons in februari ontvallen is, en Sandra die na meer dan een jaar vechten de strijd verloor...
Na Visé en de Roparun kreeg ik een loopdip, maar kon  mezelf toch nog op tijd oppeppen om vanaf juli mijn marathontraining voor Amsterdam af te werken. Met een PR'ke als beloning voor mijn inspanningen.

2011 was een jaar met weinig wedstrijden: 16 in totaal waarvan 2 marathons en bijna de helft werd als training gelopen. In
cijfertjes uitgedrukt: 2882,67 kilometers in 222 sessies, ruim 300 kilometer meer dan vorig jaar. Meer dan verdienstelijk dus :-)

Dit jaar wordt er iets minder gelopen. Vanaf ergens in januari ga ik regelmatig een looptraining inruilen voor  krachttraining. Als mijn rug het leuk vindt tenminste. Op het werk hebben we een fitnesszaal + begeleider en hij heeft me al een eerste schema opgemaakt. Tiny past die trainingen netjes in mijn loopschema.
In het voorjaar zullen enkele korte wedstrijden worden gelopen, maar er wordt voornamelijk naar de Roparun toe getraind.
In juni trekken we voor een weekendje naar de Vogezen waar Vincent deelneemt aan Les 3 Ballons en daarna is het uitkijken naar onze vakantie met La Marmotte als starter. Na de vakantie begin ik opnieuw met een marathontraining. Zonder tegenslag wordt Eindhoven mijn marathondoel. 

Het heeft een tijdje geduurd maar hier is hij eindelijk. Een compilatiefilm in twee delen over de Roparun 2011. Met dank aan alle figuranten van De Rode Lopers én Boudewijn, die ons op alle mogelijke verwachte en onverwachte momenten op beeld vereeuwigde :-) 

De laatste tijd werd hier niet veel meer over trainingen geschreven. Na
lang wikken en wegen heb ik enkele weken geleden om diverse redenen beslist om me niet meer aan te sluiten bij de plaatselijke atletiekclub.
Sommige mensen sluiten zich aan om in groep te kunnen trainen maar
eigenlijk heb ik niet echt problemen met alleen lopen en uiteindelijk kwam het
er in de voorbereidingen voor een marathon op neer dat ik toch maar in mijn
eentje lange versnellingen of duurlopen volgens mijn tempo liep.
Interval trainen op de piste is heel plezant, maar als je in Brussel
werkt en je moet tegen 18u gekleed en wel op de piste in Deinze staan dan heb je al bij wijze van spreken een snelheidstraining achter de rug tegen dat je moet beginnen. En dan moet de NMBS je nog goed genegen zijn ook ;-) 
Op een welbepaald afgesproken uur mijn loopschoenen aantrekken: ik doe het, maar liever sta ik in het weekend op, lummel wat rond en vertrek als ik er zin in heb. Het is een beetje dubbel bij mij. Ik heb een vastgelegd schema nodig en ben eigenlijk een ‘planner’, maar ik train graag zonder vastgelegde afspraken. 
En nog: ik ben echt geen avondloper. Ik sta liever nóg een uur vroeger  op om ’s ochtends te lopen dan ’s avonds na het werk nog in mijn loopspullen + fluohesje te springen om rondjes te lopen.
 
Ik geef grif toe dat ik natuurlijk wel in een luxepositie zit op gebied  van loopgelegenheid. Op het werk plan ik mijn loopjes tijdens mijn middagpauze, en nadien zit ik netjes afgespoeld terug aan mijn bureau. Dat ik daarvoor ’s morgens al om half 6 opsta en de trein een goed uur later neem én dat ik dan een uurtje moet overwerken neem ik er graag bij. Rond 19u kom ik in Deinze aan en tuf huiswaarts zonder dat ik nog aan lopen hoef te denken.
 
Maar na mijn besluit om geen clublid meer te zijn zat ik daar dan. Zonder schema. Zonder coach. Wat nu ‘gelopen’? Ik, die niet of nauwelijks functioneer zonder een papiertje waar kilometer na kilometer wordt uitgeschreven…
 
Ik heb mezelf eerst de vraag gesteld wat mijn hoofddoelen waren voor 2012 en die zijn simpel: eind mei de Roparun ‘lopen’ én op 14 oktober de marathon in Eindhoven. Een marathonschema heb ik al gevolgd dus daar kon ik wel mee verder, maar trainen voor de Roparun vergt een iets andere aanpak denk ik. Andere roparunners lopen meestal een marathon als voorbereiding, maar ik denk dat dat voor mezelf niet de goeie manier is omdat ik na elke marathon een paar  weken ‘rust’ nodig heb én omdat de Roparun vroeg valt volgend jaar blijken de voorjaarsmarathons en de Roparun nogal dicht bij elkaar te liggen.

En aan wie kon ik mijn vraag beter voorleggen dan aan Tiny. Iemand met een lange staat van loopdienst, iemand die zelf trainer is én al een paar jaar deelneemt aan de Roparun :-) 
Zo komt het dus dat ik nu al een paar weken een heel mooi en gevarieerd trainingsschema volg, met 3 verschillende DL-tempo’s, en intervallen netjes uitgeschreven volgens afstand en tempo. 
De afspraak was: ‘bekijk het  even, probeer het en als je ermee overweg kunt wil ik je helpen.’ Tja, na nog geen week zag ik het al helemaal zitten natuurlijk. Voordeel is nu weer dat ik een schema krijg van 6 weken die ikzelf in mijn dagelijkse doen kan
inplannen. Meestal 5 trainingen per week, soms 4. En er is mogelijkheid tot aanpassing. Want af en toe komt er weleens
iets onverwachts uit de lucht vallen zodat er een training wegvalt, of aangepast moet worden. Vorige zaterdag bijvoorbeeld moest ik wegens ‘werk’zaamheden de training overslaan. En ik deed dat zonder schuldgevoelens  ;-)
 
Vandaag mocht ik iets nieuws proberen: een climaxloop. Starten aan 6:00 en om de 5 minuten 10 seconden versnellen tot ik op het einde 4:30 liep en het was leuk! Voor mijzelf vergt het wel wat concentratie, tempo houden in een niet vlak park is niet simpel, maar het is goed gelukt en het was dikke fun :-) 
Het schema is uitgeschreven tot rond Nieuwjaar. Binnenkort leg ik mijn verlanglijstje voor de daaropvolgende 6 weken voor en kan ik weer ff verder.
Dankjewel Tiny !

Een tijd geleden vroeg Katrien Rogiers me of ik me ook niet zou inschrijven voor de halve marathon 't is voor niks in Geldrop. Samen met haar (op ’t ‘gemak’) aan ongeveer 11/uur (wat eigenlijk al tempo is voor mij ;-)). Het zou een zwaar parcours zijn maar heel leuk om te doen. Zo kwam het dus dat ik zondagochtend om half 7 kant en klaar aan de oprit van de autostrade stond te wachten op de Christmobiel die eerst nog Renate had opgepikt, en om 20 voor zeven vertrokken we voor de lange rit naar Geldrop waar we ruim op tijd arriveerden.
De vroegste vogels waren Nico (legde de lange afstand af om te supporteren en om ons suikerniveau na de loop weer op peil te brengen met cuberdons en chocotofs, waarvoor nogmaals dank!) en een zwaarvermoeide Koen die Johan Watthy als reisgezelschap koos.
Stilaan sijpelden de bekende Nederlanders én heel veel Vlaamse loopvriendjes de zaal binnen. Een aantal van hen liepen de halve, maar er kwamen ook nog enkele verrassingen uit de lopersbus: Tinne Spranghers, Peter De Decker en Filip Geirnaert liepen daar hun allereerste marathon ! Dat ze het zich makkelijk hebben gemaakt kun je absoluut niet zeggen. Met succes daar hun eersteling lopen: chapeau !
Om 10u werd de aftrap gegeven voor de marathonlopers, om 11u mochten wij starten. Een paar dagen voor ‘de dag’ liet Katrien haar gewijzigde plan weten. Omdat ze volgens een schema loopt zou ze de halve marathon rond de 12km/u afleggen.
De rest van het jaar loop ik geen vlugge wedstrijden meer, dus besloot ik wijselijk (het parcours indachtig) om toch weer voor een min of meer haasjob te kiezen. Ik startte met de Angelofamilie om Cindy naar een -2uur te loodsen maar het parcours was haar niet zo goed gezind, dus werd een nieuwe compagnon gezocht en gevonden in Pascal, een vriend van eerder genoemde familie.
Zoals je al overal kon lezen was het echt waar een indrukwekkend mooi parcours, zelfs het afgebrande bos had iets ‘moois’, maar de vele hellingen, stukken zand en bospaden en vooral de wind maakten de loop loodzwaar.
We legden er redelijk de pees op, kilometertijden tussen de 5:10 en 5:20 met enkele tragere passages waar we de wind op kop hadden. Ladiesgewijs liet ik Pascal het voortouw nemen vanaf km 14 toen we door het zand moesten baggeren, maar na een kilometer schuilen heb ik het goedgemaakt door zelf de kop te doen. Na 20km was af en toe wat peptalk nodig maar we finishten wel mooi in 1:52.45 (streversgewijs heb ik nog een sprintje geplaceerd om een paar dames voor te zijn, met succes ;-))
Het lijkt wel dat ik alleen nog maar haasklusjes doe, de volgende afspraak is op 17 december want dan trek ik naar Lier om Sandy Breugelmans naar de sub2 te loodsen  :-)